Podstawową kwestią związaną z rozwojem naukowym doktoranta jest umiejętne czerpanie z potencjału intelektualnego środowiska naukowego, w jakim się znajdował, znajduje lub też chciałby się znaleźć. Jest to między innymi kwe­stia dostępu do baz danych i źródeł literaturowych, nawiązywania kontaktów krajowych i międzynarodowych na płaszczyźnie naukowej, możliwości publi­kowania w dobrych periodykach, uczestnictwa w konferencjach naukowych i seminariach czy też aktywności w zakresie dydaktyki. Najistotniejsze jest jed­nak wsparcie intelektualne i metodyczne doświadczonych pracowników nauki i starszych kolegów udzielane w formie rozmaicie formułowanych i różnie prze­kazywanych rekomendacji. Te rekomendacje powinny skłaniać doktoranta do pogłębionej refleksji nad kwestiami metodologicznymi. Ignorancja względem wiedzy i doświadczenia starszych kolegów może wskazywać na swego rodzaju krótkowzroczność i niedojrzałość doktorantów. Jej przejawem jest skłonność do eksponowania własnego potencjału badawczego, epatowania zdobytą wiedzą, wiarą we własne zdolności, umiejętności i wrodzony talent (żeby nie powie­dzieć: dar). Oczywiście, pewność siebie powinna być immanentną cechą każdego badacza, gdyż obrona wyników własnych badań i przekonanie odnośnie do ich wiarygodności stoją niejako u podstaw pracy naukowej, ale zbytnie i zbyt wczesne popadanie w samozachwyt może bardziej zaszkodzić, aniżeli pomóc w rozwoju naukowym doktoranta.